Jonge mantelzorger Bowe is er altijd voor zijn broertje

“Soms is het lastig, maar we hebben veel lol”

Bowe (11) is gek op sporten. Hij doet aan karate en hardlopen. Ondertussen is hij er altijd voor zijn broertje Koen, die autisme heeft. Een drukke agenda dus. Wat opvalt is hoe ongedwongen Bowe er over vertelt. Hij ziet vooral de fijne kanten van het mantelzorgen: “Natuurlijk is het soms ook lastig, maar het leukste is dat we samen veel lol hebben.”
 

Bowe’s negenjarige broertje Koen heeft autisme en een ontwikkelingsachterstand. “Hij kan niet voor zichzelf zorgen, dus ik help hem gewoon,” zegt Bowe nuchter. Wat doet hij dan precies? Bowe haalt zijn schouders op. “Ik weet niet of het echt verzorgen is. Ik speel gewoon vaak spelletjes met Koen. Oké, bordspelletjes is hij iets minder goed in. Maar gamen doet hij wel. Hij is supergoed in Roblox en Minecraft. Ik maak ook vaak wat te drinken voor hem klaar. Ranja en melk of gewoon water, dat vindt hij ook lekker. En ik help hem soms ook met aankleden.”

Met z’n drieën

Bowe vindt niet dat mantelzorger zijn teveel extra gedoe is. “Misschien is het voor ons wel wat moeilijker dan voor andere mensen,” denkt hij hardop. “Gewoon, omdat Koen minder op zichzelf kan passen. Dan moet ik er voor hem zijn. Of mama en papa. We doen het eigenlijk met z’n drieën. Ik heb het er niet per se druk mee, maar het vraagt wel wat meer verantwoordelijkheid van je.” Dat merk je bijvoorbeeld ook tijdens vakanties. Bowe kan zelfstandig de omgeving verkennen, Koen niet. “Je kunt niet zomaar met z’n tweeën ergens heen gaan, dat is niet veilig. Daar moet je altijd goed over nadenken.”

Ruimte om zichzelf te zijn

Ondertussen vindt Bowe ook tijd voor zichzelf. Een waardevolle balans, want jonge mantelzorgers moeten ruimte hebben om zichzelf te zijn. “Ik ben vaak buiten,” vertelt de sportief aangelegde Bowe. “Ik houd van voetballen en basketbal, dat doe ik bijna elke dag. En ik zit op hardlopen en karate. Ik heb ook genoeg tijd om met m’n vrienden om te gaan. En binnenkort gaan we naar een voetbalwedstrijd van SC Heerenveen.” Het uitstapje is een activiteit voor jonge mantelzorgers. Ontspannend en gezellig, en ze kunnen met elkaar delen hoe het is om thuis wat meer verantwoordelijkheid te dragen.

Anderen zijn trots op hem

Bowe merkt dat andere mensen vaak trots op hem zijn. Ze zien hoe hij meehelpt om voor Koen te zorgen. “Ze vragen wel eens of dat niet lastig is,” vertelt hij, en haalt zijn schouders weer op. “Dan zeg ik dat het eigenlijk wel meevalt. Zoveel last van zijn autisme heeft Koen nou ook weer niet. Hij snapt heel veel dingen en is hartstikke slim. Hij heeft zichzelf leren lezen!” Daar is Bowe duidelijk trots op, net als op de band die ze samen hebben.  

Als je goed kijkt

Dat Bowe op zijn elfde zo meedraait in de zorg voor zijn broertje, verdient respect. Voor hem voelt zijn rol heel simpel: ‘Ik vind het gewoon normaal, omdat Koen mijn broertje is. Dus help je elkaar.’ Maar als je goed kijkt, zie je hoe hij ondertussen leert wat zorg, verantwoordelijkheid en extra aandacht voor elkaar betekenen. Misschien zegt dat wel alles over een jonge mantelzorger als Bowe.